“Acı çeken bedenleri gösteren resimlere karşı duyulan iştahlı merak, neredeyse çıplak bedenlere gösterilen arzulu merak kadar şiddetlidir” der Susan Sontag “Başkalarının Acısına Bakmak” isimli kitabında.

Günümüz iletişiminin içindeki önde gelen yazarlar ve sosyal bilimciler de insanları harekete geçireceği düşünülen bazı olaylar için 19. yüzyılın acılarının, acı fotoğraflarının televizyonlarda ve sosyal medyada halka sık gösterildiğini ve bunun da şiddet imgelerine çok fazla maruz kalan kişiyi büyük acılara karşı hissizleştirmeye başladığını söylüyorlar.

İşte bu hissizleşme ve tepkisizliğin içinde George Floyd’un ölüm haberiyle çalkalandı dünya. 25 Mayıs 2020 tarihinde akşam saatlerinde Minneapolis’te polis memuru Derek Chauvin, kelepçeleyip yere yüzüstü yatırdığı Afro-Amerikalı George Floyd’u, boynuna 8 dakika 46 saniye boyunca diziyle bastırarak vahşice katletti. Silahsız siyah bir adamın Minneapolis’te beyaz bir polis memurunun dizinin altında ölmesi aslında polis departmanlarının ve Amerikan sokaklarında devriye gezen ırkçılığın bir başka örneğiydi.

Ama bu olay, sosyal medyada dolaşıma girdiği andan itibaren görüntüleri izlemek durumunda kalan insanların ruhlarından ve akıllardan silinmeyecek bir infial yarattı ve büyük tepkilere neden oldu. Minneapolis’te başlayıp daha sonra başka eyaletlere sıçrayan bu toplumsal öfke, hızla yayılıp dünyanın birçok bölgesinde şiddetlenerek büyüyen eylemlere dönüşürken, kulaklarımızda ise George Floyd’un son sözlerine ilişkin kayıtlarda geçen konuşmaları kaldı.

George Floyd kelepçeli bir şekilde yerde ve polis arabasının yanına yatırıldığı anlarda, “Beni öldüreceksiniz” diyor; boğazına sekiz dakika boyunca diziyle bastıran Derek Chauvin ise “O zaman konuşmayı, bağırmayı kes. Konuşmak epey fazla oksijen harcatır” diyor.

Floyd, “Karnım acıyor. Boynum acıyor. Her şey acıyor. Biraz suya ihtiyacım var, lütfen” diyor, klostrofik hissettiğini söylüyor.

Bu sırada yine de kendi arabasından çıkarılıp yere yatırılan Floyd defalarca ölmüş olan annesine seslenip “Anne” diyor; “Buna inanamıyorum Anne seni seviyorum. Seni seviyorum” ve “Çocuklarıma onları sevdiğimi, sevdiğimi söyleyin. Ben öldüm” diye haykırıyor.

George Floyd’un bu son sözleri üzerine, teninden, kimliğinden, sosyal sınıfından dolayı ayrımcılığa ve şiddete maruz kalan dünyanın çeşitli bölgelerinden sesler birleşerek: Amerika’da onlarca yıldır devletin ve kolluk kuvvetlerinin Afro-Amerikalılara karşı uyguladığı sistematik şiddete, aşırı polis gücüne, ırksal adaletsizliğe, hükümet gücünün her türlü suiistimaline karşı George Floyd’un nefes alamadığı yerden Black Lives Matter hareketi öncülüğünde adeta bir nefese dönüştü.

İnsanlar tek bir ağızdan “Adalet yoksa barış da yok”, “Siyah hayatlar önemlidir” ve “NEFES ALAMIYORUM” sloganlarıyla bir araya gelerek, hâlâ sürmekte olan sistematik sömürü düzenine karşı bir ayaklanma başlattılar.

Bu olaylar olurken Ebabil Film ekibi de Amerika’nın New York eyaletinin başkenti olan Albany’den barışçıl olarak başlayan ama şiddetlenerek devam eden protesto gösterilerini içinden takip edip ortaya bu belgesel filmi çıkardılar. Yönetmenliğini Yunus Yıldırım’ın yaptığı, yönetmen yardımcılığını Sefa Karatekin’in üstlendiği “Nefes Alamıyorum”un (I Can’t Breathe) müziklerini ise Xarat yaptı.

“Nefes Alamıyorum” (I Can’t Breathe) isimli iki kısımdan oluşan belgeselin ilk bölümünü 14 Ağustos Cuma günü YouTube üzerinden yayın yapan Ebabil Tube kanalından ücretsiz olarak izleyebilirsiniz.

Sendika.Org