Umudum yoktu da “Belki” diye düşünmüştüm. Belki iyi olur. Çoluk çocuk ölmez artık diye.

“Belki” dedim “Diyarbakır’dan iğde getiririm anneme”. “Belki” dedim “Nar ekşisi alırız Van’dan, hem Remzi getirir zaten.”

Benim alacağım bir Adilcevaz cevizi, bir de Van’dan kadife balığı islemesi.

Bir de mor bir Arap baş bağlaması

Ne alınır ki? Neleri var ki? Başka ne alınır? Mesela kral Antonia başlı tespih.

Bazen düşünüyorum “Kurşunu yer yemez ölür mü insan” diye. Bir iki laf edemez mi?

Hani sıcağından anlayamazken, hani ölmeden önce soğukluğundan. Bir küfür edemez mi?

Gene kurşun gene ölüm, gene zulüm…

“Barışalım artık” diyen üç kadını öldürmüşler.

…

Bir gün barış olacaksa ben kadınların yapacağına inanıyorum.

Erkekler barışamaz. Bakın hayvanlar âlemine görürsünüz.

Barış kadın işidir. Kadın savaşmaz. Sever.

Ve Kadınları öldürdüler. Boşuna değil.

İnsan kurşunu yer yemez ölür mü? Sıcağıyla bir küfür edebilir mi. Soğuğuyla bir selam gönderebilir mi?

Kadınlar ölürken bir şey yapabilir mi?

İyi ki bu toprakların kadınları var; iyi ki… Bu toprakların kadınları varsa barışı da olacaktır mutlaka.

Boşuna öldürmüyorlar kadınları.

Ben de inadına seveceğim onları.

“Kibrit gibiydin sevgilim

Kibrit çöpü kadar ince ve kırılgan

Deryaları yakacak kadar ateşli seni

Küçücük kutu içerisine sıkıştırmışlar.

Ve dünyayı yeniden doğuracak kadar şehvetli.

Höykürmen yanağıma dokunmak gibi dehşetli

Dehşetin gözlerimden öpecek gibi sıcak.

Sımsıcak.

Senin ölürken bile doğuracağını anlamamışlar.

 Kibrit çöpü kadar kolay alevlenen

Hey benim allı basmalı kadın kardeşlerim

Hey benim mor başmaklı işçilerim

Hey benim barışımın güvercinleri.

Hey benim sevdamın yaban böğürtlenleri.

Hey benim her şeyim.”

Ölürken insan küfredebilir mi acep ya da ölürken ”Yaşasın kardeşlik” diyebilir mi?

Ne bileyim görmek ister miydiniz gömülmeye götürülürken kendinizi. ya da götürenleri. Kimler var kimler yok diye merak eder miydiniz? Çok kişi ve mübalağa bir kalabalıktı ki barış için defalarca ölmek isterdiniz.