Ermeni Soykırım’ının 100. yıldönümü için Kadıköy’de düzenlenen Yüzleşme Atölyesi’nde "Mahallemizdeki Ermeniler nereye gitti?" sorusu soruldu

Ermeni Soykırım’ının 100. yıldönümü için #gercegeihtiyacimizvar etiketiyle sosyal medya kampanyası düzenleyen Yüzleşme Atölyesi, Kadıköylülere "Mahallemizdeki Ermeniler nereye gitti?" diye sordu.

23 Nisan akşamı Caferağa Dayanışması, Yeldeğirmeni Dayanışması, Maltepe Gezi Forumu ve Nor Zartonk, Moda-Mektep sokakta 1915 tehcirinde mahalleden götürülen Ermenilerin anısına “Yüzleşme Sokak Forumu” düzenledi.

İlk olarak Mektep Sokak'tan götürülen Ermeni Doktor Mirza Ketenciyan'ın anısına sokak girişine karanfiller konuldu, mumlar yakıldı. Yüzleşme Atölyesi'nden Erdal Kaynar, Mirza Ketenciyan hakkında bilgi verdi. Daha sonra yürüyerek Gül Sokak’a çıkıldı. Burada da sokak girişi karanfillerle, mumlarla donatıldı. Erdal Kaynar bu sokaktan götürülen tüccar Stepan Tataryan hakkında bilgi verdi.

Anmalardan sonra Mektep Sokak girişine yürüyenler, Ermeni katliamı ile ilgili kendi ailesinde duyduklarını, şahit olduklarını anlattı. Tanıklıklardan bazıları şöyle:

"Ben Trabzonluyum. Küçükken ninem bir gün kilisede çalan çanı duymuş ve bana sordu çan mı çalıyor diye. Evet dedim ve ninemi kiliseye götürdüm. O günden sonra sık sık ninemi kiliseye götürdüm."

"Bir arkadaşıma sen bir araştır Ermeni olabilirsin dedim. İnanmadı önce. Epey bir süre sonra araştırmış ve ninesinin Ermeni olduğu bilgisine ulaşmış. Beni aradı ve nereden anladın dedi."

"Ben de Karadenizliyim. Bizim de ailemizde o dönemlerden bir kadın evde hizmetli olarak çalışırmış. Kimse o kadının ne yaşadığını sormamış. Özellikle katliam sonrası kadınlar ve çocuklar için büyük zulüm olmuş."

"Ben ezen bir kimliğe sahibim, Türk olduğum söyleniyor. Kayseriliyim, kasabamızda Ermeni kiliseleri var, kullanılmayan. Benim dedemin hiç akrabası yok. Belki de ben de Ermeniyim, bilmiyorum."

"Ben Kürt Aleviyim. Biz de Dersim olaylarında benzer bir katliam yaşadık. Küçükken bize Milli Güvenlik dersleri verilirdi. O derslerde köyümüzün adını Kürtçe söylediğimizde hocanın bize kızdığını hatırlıyorum. Köyümüzün Türkçe adını bilmiyorduk ki."

"Benim babam Diyarbakır'da görevliydi. Ben orada 9 yaşımda ilk kez Ermenilerin öldürülüp içine atıldığı ölüm kuyularını gördüm. Neden diye sorduğumda yüzümdeki şaşkın ifadeden karşımdaki kişi korkmuş olacak ki Ermeniler öldürüldü ama bizim ailemiz 2 Ermeni çocuğu saklamışlar, onlar katılmamış dedi. Sonra İstanbul'a geldik, ben unuttum bu olayları. Okulda Atatürk'e şükran duydum bizi kurtardığı için yalan söyleyen bir tarihle büyüdüm."

"Ben Amerika'dan geliyorum. 1915 soykırımından sonra ailem ABD'ye yerleşmiş. Burada olmak ve bu foruma katılmak çok kıymetli benim için."

Kadıköy Yüzleşme Forumu, Sendika.Org